STONEHENGE DECODED

Stonehenge is het belangrijkste megalitische monument van Engeland en Noord-west Europa. Het heeft bezoekers en onderzoekers al eeuwen gefascineerd en in de loop der tijden kwamen de meest fantastische verklaringen in omloop. Zo zou het monument gebouwd zijn door de tovenaar Merlijn, die de kolossale stenen door de lucht liet vliegen; door de Keltische druïden, die er mensenoffers brachten tot de verklaring dat Stonehenge een prehistorische, astronomische computer zou zijn. Al in de Middeleeuwen had men ontdekt, dat op de langste en kortste dag de opkomende zon op een centrale plek in het monument zichtbaar werd.

Wanneer je bij een bezoek aan dit monument een gids koopt, word je de geschiedenis van Stonehenge uitgelegd. Begonnen als een cirkelvormige gracht ( circa 3000 voor Chr.), werden aan de binnenzijde 57 gaten gegraven. Hierin stonden waarschijnlijk houten palen. Zo'n 500 jaar later werden de gaten dicht gemaakt en begon men met de bouw van het kolossale monument. Bepaalde stenen werden zelfs uit Wales geïmporteerd. Het monument kreeg zijn unieke vorm, met zg. trilathons (zwevende stenen). Vanaf de rivier de Avon liep er een “avenue” naar Stonehenge, die waarschijnlijk is gebruikt om de stenen te transporteren. Het heiligdom kreeg rond 2500 voor Chr. zijn huidige vorm en het raakte als heiligdom na verloop van de daaropvolgende eeuwen in verval. Wat er resteert is nog steeds een imposante stenen constructie, die miljoenen bezoekers trekt van over de gehele wereld.

Een zesjarig onderzoek, dat onlangs werd afgerond, zet de klassieke theorie op zijn kop. Zo werd aangetoond, dat de Aubrey-gaten (genoemd naar de 17e eeuwse ontdekker) al vanaf het begin met stenen waren opgevuld. De stenen uit Wales, die vijfhonderd jaar later werden gebruikt om Stonehenge zelf te bouwen. De Aubrey-gaten waren gevuld met crematieresten (vooral mannen), hetgeen betekende dat Stonehenge waarschijnlijk voor begrafenisceremonies werd gebruikt. De “Avenue”, de weg van het monument naar de rivier de Avon, zou een processieweg kunnen zijn geweest.

Stonehenge ligt in een gebied, dat bezaaid is met stenen monumenten, grafheuvels en heuvelforten. In de vorige eeuw onderzochten archeologen het nabijgelegen “Durrington Henge”.

Zij toonden aan dat hier een houten equivalent van Stonehenge moet hebben gestaan. De hypothese kwam naar voren, dat Durrington en Stonehenge met elkaar verbonden waren. Durrington zou de plek zijn, waar het leven werd vereerd, door het, vergankelijke, hout. Stonehenge zou dan het monument voor de dode voorvaderen zijn. Vastgelegd in onvergankelijk steen.

Verder onderzoek toonde aan dat nabij Durrington een neolithisch dorp van zo'n duizend huizen heeft gestaan. Het grootste, dat in Noord-Europa is opgegraven. Verder vond men kolossale hoeveelheden varkensbeenderen, gecombineerd met honderden pijlpunten. De varkens waren over het algemeen 9 maanden oud. Durrington moet 2500 v. Chr. een cultuscentrum zijn geweest, waar grote groepen mensen in de winterperiode bij elkaar kwamen en grote hoeveelheden varkensvlees consumeerden. Ook de verbinding met de rivier werd gevonden. Het bleek een dertig meter brede weg te zijn.

Werkend vanaf Stonehenge vond men aan de oever van de Avon een plek, waar vier stenen hadden gestaan, die het begin van de ceremoniële weg aangaf.

Ook de “Cursus” kon worden verklaard. Ook dit was in feite een brede weg, die naar opnieuw een grafheuvel leidde. De “Cursus” kreeg zijn naam ondat men in de Middeleeuwen dacht dat de Romeinen hier paardenrennen hielden. Het bouwwerk was ouder dan Stonehenge en waarschijnlijk na de bouw van de steencirkel in onbruik geraakt. De archeologen vonden plekken, waar grote houten stellages hebben gestaan. Werden hierop de lichamen van voorname overledenen gelegd?

In ieder geval stond het landschap en de monumenten met elkaar in verband. Ze maakten onderdeel uit van een ritueel, dat leven en dood symboliseerde. Stonehenge was de dodenakker, waar de as en de crematieresten werden begraven. Op de kortste dag verscheen de zon boven een bepaalde steen. De perfecte dag om leven en dood te vieren en te herdenken. Daarna ging men terug naar Durrington om, net als nu nog gebruikelijk is, het leven te vieren met een feestmaal. Durringston's “Woodhenge” en Stonehenge zijn beide ongeveer 4500 jaar geleden gebouwd. Maar de plek is waarschijnlijk ook voor die tijd als cultuscentrum in gebruik geweest. De cirkel moet misschien nog wel worden vergroot. Avebury, de grootste steencirkel in Engeland; Silbury Hill (een artificiëlele heuvel) en West-Kenneth Long Barrow (een imposant lang-graf) liggen op loopafstand. Stonehenge e.o. hebben nog lang niet alle verbanden en geheimen prijsgegeven.

De Superioriteit van Europa
1.DE VEROVERING VAN ZUID-AMERIKA

In het najaar van het jaar 1532 bereikte Francisco Pizarro, met nog geen 200 soldaten, de noordelijke grenzen van het Inca-rijk in Peru.Het Incarijk was op dat moment op het toppunt van zijn macht en reikte van Equador tot het zuiden van Chili. De Inca, de zoon van de zonnegod, Akakualpa, resideerde op dat moment in Cahamalca. Een koerier bracht hem het nieuws over de indringers, maar in plaats van zijn leger te mobiliseren, 80.000 man sterk, besloot hij de Spanjaarden uit te nodigen en stuurde zelfs giften aan de conquistadores om ze zodoende in de val te lokken. Toen Pizarro Cahamalca bereikte, waren hij en zijn mannen geïmponeerd. Behalve door de imposante stad, maar vooral door het keizerlijke leger, dat op de berghellingen bivakkeerde.

Ondanks dat stuurde hij een luitenant, genaamd de Soto met een escorte, te paard naar de Inca. Dat laatste was vooral bedoeld om te imponeren. De Inca's kenden het paard niet, net zomin als zij runderen, geiten en schapen kenden. De Soto reed brutaalweg het paleis binnen en manoeuvreerde zijn paard tot dicht bij de allerhoogste Inca. Zo dicht, dat het paard aan zijn hoofdtooi begon te knabbelen. Nu werd de keizer woedend. Hij stuurde de delegatie onverschrokken weg met de mededeling dat de conquista-dores “de prijs moesten betalen”. Teruggekomen bij Pizarro maakte zijn verslag de manschappen angstig. De overmacht was te groot en ze leken ten dode opgeschreven. Pizarro liet de moed niet zakken. Hij kende het boek dat zijn landgenoot Cortez had geschreven over zijn verovering van Mexico. Hierin beschreef hij het gijzelen van de vorst, als een probaat middel om de bevolking te controleren. Pizarro ontvouwde aan zijn luitenants zijn plannen en de Spanjaarden namen hun posities in om hun huid zo duur mogelijk te verkopen.

De volgende ochtend waren de Spanjaarden stomverbaasd, toen de Inca hun positie in de stad naderde. Hier was geen sprake van een naderend leger, maar eerder van een processie, begeleidt door muziek en dans. De Incavorst werd in een draagstoel het centrale plein opgedragen. De soldaten, die hem begeleiden waren ongewapend. Waande de keizer zich zo superieur, dat hij dacht dat de indringers op de vlucht zouden slaan?

Toen alle 7000 Inca's hun positie hadden ingenomen, stuurde Pizarro een priester in een poging om de vorst te bekeren. Akuakalpa vroeg de priester verbaasd, waar deze het recht vandaan haalde om hem, de zoon van de Zonnegod, zo toe te spreken. Als antwoord gaf de priester hem een Bijbel. “Dit is het woord van God.” De grote Inca had nog nooit een boek gezien en wierp het boek achteloos op de grond. Dit was het teken voor de Spanjaarden. Ze mochten pas geweld gebruiken als de heidenen bekering hadden afgewezen. De haakbussen knalden en ruiters reden in op de Inca's. Met hun zwaarden maakten zijn korte metten met de indianen.

De Inca werd van zijn draagstoel gesleurd en door Pizarro zelf gevangen genomen. Uiteindelijk bedekten 7000 lijken het plein en was de Zoon van de Zon gevangen genomen. Het handboek van Cortez had zijn nut voor de conquistadores opnieuw bewezen. Pizarro, die al een fortuin in Midden-Amerika had vergaard, begon toen met de plundering van het Incarijk. Akakualpa kreeg een ceremoni・e functie, zolang hij de bevelen van de Spanjaarden opvolgde. Uiteindelijk bood Pizarro de Incavorst de vrijheid aan, in ruil voor 20.000 kilo in goud en zilver. Uit het hele rijk werden sieraden gebracht, die werden omgesmolten. Het goud stapelde zich op. Toen het losgeld was bereikt, had de keizer zijn nut verloren en Pizarro liet hem aan een wurgpaal (carotte; tot in de vorige eeuw in gebruik in Spanje)ter dood brengen. Zijn fortuin was gemaakt.

Europeanen hebben gebieden in Amerika, Afrika, Azië en zelfs een geheel kontinent (Australië en Nieuw-Zeeland) ontdekt en vervolgens gekoloniseerd. Dit houdt in: gewapender hand veroverd ten koste van de plaatselijke bevolking. Ook al woonden die daar al duizenden jaren. Waarom waren de Europeanen zo succesvol. Waarom veroverde Europa Afrika en niet omgekeerd. Waarom vernietigde Pizarro het Incarijk en baatte de numerieke overmacht de Incakeizer niet. Welke basis heeft deze “succesformule”?

Europa is vergeleken met de overige beschavingscentra in staat geweest om haar voedselvoorziening (landbouw en veeteelt) te optimaliseren. Door paarden en ossen kon een groter areaal worden bewerkt. Men was veelal in staat om een surplus te creëren, waardoor er ruimte was voor culturele en maatschappelijke diversiteit en mobiliteit. Dit was de basis voor onze welvaart en de speurtocht van Portugezen, Spanjaarden, Engelsen en Nederlanders over de aardbol. Op zoek naar handel, geld en rijkdom. Spanje kon zich door de inkomsten uit de Nieuwe Wereld ontwikkelen tot een wereldmacht.

Professor Jared Diamond heeft over de hele wereld onderzoek gedaan naar de factoren, die het Europese succes droegen. Hij komt uiteindelijk tot drie kenmerken voor de Europese (militaire) superioriteit.

Allereerst het gebruik van vuurwapens. Buskruit werd uitgevonden in China via het Midden-Oosten bereikte het Europa. Zij waren het, die de Arabische experimenten, benutten om steeds dodelijker vuurwapens te maken. De haakbussen, die Pizarro's manschappen gebruikten, waren een primitief handvuurwapen. Het duurde erg lang om het te herladen en was onzuiver. Toch waren de knallen, de rook en de toevalstreffers genoeg om de Inca's in paniek te brengen. Maar de haakbus was slechts het begin. Bij de kolonisatie van Afrika zaaiden machinegeweren dood en verderf.

Ten tweede, het gebruik van ijzer. De Inca's verkeerden nog in de bronstijd. Dit metaal was kansloos tegen de rapieren en hellebaarden van de Spanjaarden. De rapier, een verlengde degen, was het hoogtepunt in de ontwikkeling van slag- en steekwapens. Gemaakt van het beste staal uit Toledo, werd het een machtig wapen. Vooral in de handen van een ruiter konden met een rapier tientallen indianen worden gedood. De paarden, die de ruiters gebruikten, werden getraind op het maken van korte wendingen en waren een wapen op zich. De status van de Spanjaarden door deze paarden was bijna goddelijk. Ze werden geassocieerd met Veracocha; de blanke Incagodheid, de god van de donder.

Maar de Europeanen beschikten ook over een onzichtbaar massa-vernietigingswapen; besmettelijke ziektes. Ook dit heeft te maken met de ontwikkeling in Europa. Veel besmettelijke ziektes, waaronder mazelen en pokken, worden overgedragen door vee. Pizarro was in zijn jeugd zwijnenhoeder geweest en met hem waren Europeanen tegen deze ziektes enigszins beschermd. Ook hadden epidemieën in Voor-Azië en Europa de overlevenden extra bescherming opgeleverd. Deze bescherming ontbrak bij de Inca-indianen. Zij kenden geen vee en hadden daarom geen natuurlijke bescherming. E駭 geïmporteerd geval van pokken, breidde zich over Zuid- en Midden-Amerika uit. Geschat wordt dat in korte tijd 95% van de lokale bevolking besmet werd en in grote aantallen stierf. Het vergemakkelijkte de verovering van Amerika, Australië en Zuid-Afrika.

STARWARS IS WEER HELEMAAL TERUG (hoewel het eigenlijk nooit is weggeweest)

SUPERCOPS IN SPACE

In 1983 lanceerde de toenmalige president van de VSt. Ronald Reagan een plan om in de ruimte een defensief schild te installeren, dat vijandelijke raketten, de Koude Oorlog woedde nog, in hun baan zou kunnen vernietigen. Er ontstond veel tumult over deze plannen. China kondigde aan zijn kernarsenaal te zullen vergroten en te verbeteren om de Amerikaanse ruimtedefensie te omzeilen. Als reactie kwam India met uitbreidingsplannen voor haar kernarsenaal. Pakistan bleef niet achter, net als de Sovjet-Unie. De "aardse" wapenwedloop zou zich tot de ons omringende ruimte uitbreiden. Wereldwijde protesten volgden, waarop de Verenigde Staten leken in te binden. De Verenigde Naties bleef pleiten voor het benutten van de ruimte voor vredesdoeleinden. Uiteindelijk werd een motie van dien aard met overgrote meerderheid aangenomen. De USA onthield zich van stemming.

Dat had een reden. De militairen zagen al snel de geweldige mogelijkheden van wapens in de ruimte.Deze konden elk doel op aarde vernietigend treffen. Hierdoor zou de wereldsuprematie van Amerika worden bevestigd en in naam van de wereldvrede, zouden mededingers worden geweerd. Officiëel en officieus, via zogenaamde "black projects", zijn er miljarden gestoken in de ontwikkeling van ruimtewapens en satellieten. Niet alleen kon de wereld met vuurkracht onder controle worden gehouden; de satellieten zouden alle communicatiekanalen kunnen afluisteren, foto's maken voor analyse en gebruikt worden om het weer of electronische communicatie te manipuleren (HAARP)of te storen. Ondertussen is de bewapening van de ruimte door de Verenigde Staten al 25 jaar volop aan de gang. Experimenten met gigantische laserkanonnen zijn succesvol afgerond. In de ruimte zijn faciliteiten beschikbaar om kernwapens te construeren. Hierbij is één voorbeeld bekend van het neerstorten van een ruimtevaartuig, dat het uiterst giftige plutonium bevatte en dat in Noord-West Amerika terechtkwam. Er cirkelen honderden satellieten om onze planeet, waarvan sommigen radio-actief materiaal bevatten.Velen zijn door de Space-shuttles geïnstalleerd en we weten, dat een groot aantal vluchten, geheel door het leger, waren volgeboekt.

Het zijn vooral Rumsfeld en Dick Cheney geweest, die deze projecten hebben gestimuleerd en gefinancierd. Al voordat ze toetraden tot de regering Bush, waren ze fanatieke pleitbezorgers voor "space-control". Ze werkten of lobbyden toen voor firma's (Boeing, Lockheed-Martin, Hughes Aerospace), die tijdens hun 8-jarige ministerschap, miljardenopdrachten toegespeeld kregen. De militaire top en het Pentagon geven dit onderdeel van defensie hoge prioriteit en er is al een Space Command geïnstalleerd. Deze zal op termijn als zelfstandige tak, naast Army, Navy en Air Force gaan opereren. De oorlog om en in de ruimte is begonnen.

DE SUPERIORITEIT VAN HET WESTEN: CHINA

China werd in de 19e eeuw beschouwd als een achtergebleven land, een “slapende draak”. Europa was het werelddeel waar de moderne techniek en de moderne staat tot ontwikkeling kwamen. In 1842 viel Engeland China aan. De Chinese vloot was geen partij voor de kanonnen van de Engelse oorlogsschepen. Ook op de vaste wal gaf de vuurkracht van de Britse soldaten de doorslag. De Chinese keizer was gedwongen om te capituleren. Het rijk werd gedompeld in schaamte. Het Engelse Imperium had een nieuwe slag geslagen,

Een van de Engelse kapiteins, commandeur W.H. Hall, die China als een primitief en onderontwikkeld land zag – de algemene opvatting in Europa - schreef in zijn dagboek. “Het is opmerkelijk, hoe snel de Chinezen onze modernste marineschepen (raderschepen) hebben gekopieerd.” De Chinezen beschikten tijdens het eerste treffen over raderboten van wel 90 meter lang. Maar dit waren geen kopieën van Europese ontwikkelingen, maar het gevolg van een zelfstandige technische ontwikkeling, die een millennium oud was. De Chinezen bezaten een fijnmazig kanalennet, waarin ook sluizen werden aangelegd. Een uitvinding, die wij toeschrijven aan Leonardo da Vinci. De kanalen werden overspannen door bruggen met een enkele hoge boog. Een techniek, die we in Europa pas veel later zien. De beschilderde onderkanten, schitterden als regenbogen op de golven.

In 1974 vonden Chinese boeren het eerste terracottabeeld van het begraven leger van de eerste keizer van China. Deze beelden waren oorspronkelijk met wapens uitgerust. Men vond vlijmscherpe zwaarden, die ruim 2000 jaar oud waren. Het bekendste en beruchtste wapen in het Chinese leger was de kruisboog. Dit wapen deed in Europa pas in de Middeleeuwen zijn intrede, toen het als ruim duizend jaar in China in gebruik was. Het was een staaltje technisch vernuft waar Europa niet aan kon tippen. De Chinezen beschikten zelfs over een soortement machinegeweer, dat tientallen pijlen per minuut af konden schieten. In hun strijd tegen de Engelsen werden deze kruisbogen nog gebruikt.

Daarbij moet worden aangetekend, dat dit complexe wapen, met zijn bronzen mechaniek, “en masse” werd geproduceerd en vergelijkbaar was met het schietmechanisme van een klassiek geweer. Ook de stijgbeugel bereikte uiteindelijk vanuit China Europa. Dit maakte het mogelijk voor geharnaste ridders om te paard slag te voeren.

Het Chinese leger experimenteerde al vroeg met hetelucht ballonnen en bemande vliegers. Marco Polo doet hier verslag van. Kinderspeelgoed bestond onder andere uit opwindbare helicoptervleugels. Dit speelgoed heeft grote invloed gehad op de ontwikkeling van het (zweef)vliegtuig in Europa. Ook hierin waren de Chinezen Europa ver vooruit. Maar bij de ontwikkeling van het vliegen, hoort ook de parachute. De Franse ambassadeur in Thailand zag Chinese acrobaten gebruik maken van parachutes en meldde dit onmiddellijk aan Parijs..

In de landbouw vonden de ijzeren ploeg en de kruiwagen in het westen pas in de 11e en 12e eeuw ingang. In China werden ze al honderden jaren daarvoor gebruikt. De Chinezen waren ook de eersten, die hun zaai- en pootgoed in rijen plantten. Het verlies door vogels werd daardoor minimaal. In Europa werd nog heel lang op de klassieke manier gezaaid en was de productiviteit aanmerkelijk minder. Toen dezer innovaties in het Westen hun intrede deden, had dit een agrarische revolutie tot gevolg. De basis voor de daarop volgende industriële revolutie in West-Europa en haar mondiale suprematie.

De Chinezen kenden al heel vroeg restaurants, met tafeltjes en een heus menu, waar ook de armen van een goede maaltijd konden genieten. Sommige van die restaurants waren zo beroemd, dat zelfs het Keizerlijke Hof, daar haar maaltijden bestelde. De eerste vormen van catering ter wereld.

Engeland noemt zich de uitvinder van het voetbal en Schotland als die van het golf. Niets is minder waar. Zowel de Grieken als de Chinezen speelden al heel lang een vorm van voetbal. In China werd gevoetbald met een opgepompte leren bal. Chinese afbeeldingen laten edellieden zien die golf spelen, inclusief caddies en een put met een vlaggetje. Algemeen wordt het schaakspel als een Indiase vinding gezien. Het was echter ook al in China bekend. Hier werd het gebruikt voor het doen van toekomstvoorspellingen (Yin en Yang). De Indiërs zou het hebben omgevormd tot een spel tussen twee opponenten. Het werd gebruikt voor de scholing van officieren en krijgsheren.

Marco Polo en zijn broers zijn zo ongeveer de enige Europeanen die het Chinese keizerrijk op haar hoogtepunt hebben bezocht. Marco Polo zou mie in Italië hebben geïntroduceerd. Dus ook spaghetti heeft een Chinese oorsprong. Tenslotte nog de paraplu. Deze verscheen in de 17e eeuw in Europa. In China bepaalden parasols al eeuwenlang het straatbeeld. De technische kant van een opvouwbare paraplu stamt duidelijk uit China.

WIKIPEDIA FRISIA Nr.20
FRIESE SPOT- EN SCHIMPNAMEN

HARLINGEN: Tobbedansers, Ringriders, Neven
Men zegt, dat arbeiders van een leerfabriek 's nachts beestenvellen in een teil legden om te weken. De volgende dag ging men die vellen treden in de teilen. Men danste als het ware in een tobbe (teil).
Dat treden vond plaats, om de wol of het haar, dat nog aan de huiden zat los te weken. Dr. Jos. Schrijnen zegt, dat de Harlinger stoffenverver als het ware te dansen stond in een tobbe.
Ook Walling Dijkstra spreekt van wollen kledingstof, die in tobben werd getreden. Het betrof hier het destijds bekende Friese- of harlinger bont.

Andere lezing: Er woonden eertijds veel wevers in Harlingen, die een bijzonder soort linnen (later katoenen) stof vervaardigden onder de naam Harnser bont. Het weven en verven gebeurde in het klein, handwerk vooral in de eigen woning, want fabrieken bestonden er in die tijd nog niet. Wanneer het linnen garen blauw geverfd was, moest het in fris, schoon water worden uitgespoeld. Dat gebeurde in grote kuipen of tobben. De verver sprong met blote voeten in de kuip en treedde het garen net zo lang, tot het spoelwater helder was.

De naam Ringriders werd vroeger ook als scheldnaam voor de Harlingers gebruikt. Dit omdat ze een afdruk van een ring op hun billen hadden. De naam komt voort uit de (veronderstelde) rijkdom van de Harlinger inwoners. De armen in de buitengebieden moesten 's nachts naar het hoeske, maar de Harlingers hadden een bedspiegel onder het bed staan, waarop ze hun behoefte konden doen.

Neven zijn lastige kleine steekmuggen. Als ze de mens steken, is dat pijnlijk en irritant door de jeuk. Met neven worden derhalve lastige lieden genoemd. Nee, ik ben een Harlinger! Dat antwoordde een tobbedanser, toen hij in Holland werd gevraagd of hij soms uit Friesland kwam.

FRANEKER: KLOKKENDIEVEN EN STERRENKIEKERS

In de Middeleeuwen hebben de Franekers Harlingen overvallen en geplunderd. Friesland ging toen gebukt onder de strijd tussen de Vetkopers, waartoe Harlingen behoorde en de Schieringers. Als buit namen ze onder andere de klokken uit de Dom van Almenum mee. Franeker voert nog steeds een stadswapen, waarop een gouden klok op een blauw veld. Johan Winkler stelt dat het stadswapen de oorsprong is van de spotnaam. Anderen beweren, dat de Franekers de klokken van het naburige Tsjum hebben gestolen.

Sterrenkiekers heten de Franekers tijdens de carnavalstijd.
De plaatselijke carnavalsvereniging heet de Sterrenkiekers en die naam heeft natuurlijk te maken met het fameuze planetarium van Eise Jeltes Eisinga.

THE WORLD WE LIVE IN: UPDATE

HET KASTEEL VAN DE ZIEL

Voor wie het idee had, dat het spirituele denken zich in de loop der eeuwen steeds verder heeft ontwikkeld, kwam het christelijk getinte New Age-tijdschrift Sojourners in 2005 met een verrassing. De verrassing was de publicatie van een traktaat uit “Het kasteel van de ziel” van Theresa van Avila. Het document, dat de Spaanse mystica in 1577 schreef, zou, door haar formuleringen en taalgebruik, in onze eeuw een regelrechte bestseller kunnen worden. Theresa van Avila beschrijft in “Het kasteel der liefde” de zeven fasen, die de mens moet doorlopen op weg naar eenwording met God.

De eerste stap in het 'innerlijk kasteel' gaat over zelfkennis; de realiteit herkennen, zoals die werkelijk is en het loslaten van illusies. Hoe meer je 'ziet', hoe meer je wordt verontrust door de realiteit waarin je leeft.

Bij de tweede stap roep je actief hulp in door het lezen van boeken, gesprekken en het kiezen van mentoren en leermeesters.

Bij de derde stap glijd je uit. Dit komt omdat je de neiging krijgt jezelf en je heilige missie te serieus te nemen. Je doet je best perfect te zijn en bent over-kritisch naar jezelf en naar anderen.

Bij de vierde stap krijg je vertrouwen in het proces, in plaats van te willen sturen en controleren. “Het belangrijkste is om niet te veel te cdenken.” zegt Theresa, “maar om veel lief te hebben.” Overgave is hier het sleutelwoord.

In de vijfde stap wordt het ego geofferd, zodat je jezelf niet meer in de weg staat en werkelijk dienstbaar kunt zijn. Theresa noemt het ook een staat van 'ontleren' en 'ontweten', waardoor je bevattelijk wordt voor hogere kennis en de aanwezigheid van God. “We leren erop vertrouwen, dat we worden geleid door een macht, die veel groter is dan wij.”

De zesde stap noemt ze de 'schitterende wond'. Je bent zo diep geraakt door de liefde van God, dat je niets anders meer wilt en je verscheurd voelt tussen God en de wereld.

Je voelt je eenzaam en onbegrepen en wordt getest door je omgeving, het vuur wordt je na aan de schenen gelegd. Je gaat aan je eigen hogere inzichten twijfelen en valt terug op oude patronen, die vervolgens volstrekt betekenisloos voelen. Theresa's moederlijke suggestie voor deze fase: “Eet gezond en slaap genoeg. Neem tijd voor stilte en reflectie.

Bij de zevende stap worden God en ziel een en ontvouwt zich de grote paradox van het mystieke pad. Er is alleen nog maar liefde, maar geen afzonderlijke 'ik' meer om hiervan te genieten. Je zoekt niet meer, omdat je alles binnen in jezelf hebt gevonden. Hierdoor ben je vrij en in staat om onbaatzuchtige diensten te verlenen. Met compassie en mededogen van alles en iedereen te houden.

Als Theresa van Avila's “Het Kasteel van de Ziel” vandaag de dag zou verschijnen. Het zou gegarandeerd een bestseller worden.

Bron: Niburu. Bewerking: Situ

Heilige Theresa van Avila

THE SEARCH FOR LOST TREASURE

memo 5: by dM, SiTU

Jacques de Molay was the last Grandmaster of the poor knights of Christ, the Templars. He was arrested by the soldiers of Philip the Fair. He was thrown into the Royal dungeons, tortured and condemned to death by fire. De Molay refuted his confessions during the trial, because of torture. Still the verdict was clear, as for all Knights, guilty of conspiracy and heresy.

On the 18^th of March, 1314, Jacques de Molay, and a fellow-Templar, were led to the stake. They were asked to confess and admit to their sins, for the last time. If they did, they would be strangled, before the fire would set fire to the oiled posts.

As a favour.

Both refused and died a horrible death. The conspiring Pope Clemens V and king Philip the Fair, both witnessed the execution of Jacques de Molay.

The story goes, that shortly before his death, the Grandmaster cursed both and prophesied that the King and the Pope would follow him in death, within a year.

This is what happened. The Pope died about 1 1/2 month later of stomach cramps (poison?). Philip the Beautiful died, mysteriously during a hunt, half a year later. This is the famous

CURSE OF JACQUES DE MOLAY

 

HITLER'S ATOOMBOM

DE LAATSTE REIS VAN DE U-234

In het voorjaar van 1945 wordt op Duits grondgebied de laatste fase van de 2e Wereldoorlog uitgevochten. De Amerikanen en Britten naderden vanuit het Westen Berlijn. De Russen rukten vanuit het Oosten op. De Duitse legers losten op en van georganiseerde tegenstand is geen sprake meer. Hitler manoeuvreert met fantoomlegers en wacht op de komst van een superwapen. Pas op 28 april geeft hij voor het eerst openlijk toe, dat de oorlog verloren is. Twee dagen later, terwijl de Russen de Reichstag binnendringen, pleegt hij zelfmoord. Op 8 mei capituleert het Nazi-regime.

Door voortdurende bombardementen stokte het oorlogsapparaat. Behalve militaire doelen, werden de Duitse steden dag en nacht gebombardeerd.

Een gedeelte van de haven van Kiel is in het voorjaar van 1945 nog operationeel, waaronder de bunkers voor de U-boote (duikboten). Hier ligt ook de U-234. Een aanvalsonderzeeboot. Tot grote verbazing van de bemanning werd de onderzeeboot omgebouwd voor vrachtvervoer. Toen de verbouwing was afgerond, werd de U-234 volgestouwd met kisten, apparaten en archiefkasten. Zelfs de torpedobuizen werden volgepropt. Niemand leek te weten, wat er werd ingeladen. De bestemming was ook onbekend. Sommige kisten moesten met bijzondere voorzichtigheid worden behandeld. Op 25 maart 1945 vaart de U-234 “bei Nacht und Nebel” uit. Commandant is kapitein Fehler. Een officier met weinig ervaring. Oorzaak was de gigantische verliezen die de Duitse marine op zee leed. Driekwart van de U-boote keerden niet terug. Dit kwam mede door het ontcijferen van de Enigma-code, waardoor de Duitse manoeuvres een open boek werden.



Behalve vracht vervoerde de U-234 ook twaalf passagiers. Tien daarvan waren luchtmacht-officieren, wetenschappers en technici, onder leiding van generaal Ulrich Kessler. Hitler had een verzoek gekregen van zijn Japanse bondgenoot om ondersteuning en expertise voor de Japanse luchtverdediging. Net als Duitsland was Japan in de verdediging gedrongen. Hun luchtafweer was niet op verdediging van Japan ingesteld. In de lading bevond zich een complete Messerschmidt-straaljager (ME-262), het snelste jachtvliegtuig van dat moment en een complete V2-raket. Een van de Duitse “Wunderwaffen”. U-234 bevatte de paradepaardjes van de Duitse wapentechnologie.

Behalve de Duitse passagiers zijn er ook twee officieren van de Japanse marine aan boord. Zij keren terug naar het Keizerrijk om dit in haar eindstrijd te dienen. Ze komen echter niet met lege handen. Tomonaga en Shoji zijn al ruim een jaar in Duitsland. Naziwetenschappers waren al ver gevorderd in de nucleaire technologie en stonden op het punt een atoombom te ontwikkelen. Het “Kaiser Wilhelm Institut” in Berlijn was de geboorteplek van de atoomfysica. Otto Hahn ontdekt de kernsplitsing en zie de militaire mogelijkheden, Ook in Japan werd onderzoek gedaan. Het Keizerrijk had echter een belangrijk probleem: hun grondgebied bevatte geen uranium. Duitsland wel. Japan deed dan ook een dringend verzoek aan de Nazi's om hen uranium te sturen. U-234's lading omvatte onder andere uraniumoxide , de basis voor een atoombom. Tevens hadden de Japanse officieren de technische informatie om daadwerkelijk uranium in plutonium om te zetten. Een ontdekking van de atoomfysicus Heisenberg. Het was dan ook van het grootste belang, dat de lading Japan zou bereiken.

Kapitei Heinrich Fehler bereikte veilig de Atlantische Oceaan, dit ondanks een intense jacht van de Geallieerden, die lucht van de belangrijke lading hadden gekregen. Fehler vervolgde zijn reis, onder water, waardoor de lucht vervuilde en temperatuur in het schip kelderde. De bemanning met de gasten leefden dicht op elkaar. Fehler maakte bekend, dat hun bestemming Japan was. Ze hadden nog een lange reis voor de boeg. Op 8 mei capituleert Duitsland en geeft admiraal Donitz in een emotionele toespraak de resterende U-boote de opdracht zich over te geven. Kapitein Fehler reageert hier in eerste instantie niet op.

Hij roept uiteindelijk zijn officieren en de Duitse passagiers bijeen en deelt hen mede, dat hij van plan is het bevel van de Opperbevelhebber van de Kriegsmarine op te volgen. De Atlantische Oceaan is in sectoren verdeeld. De U-234 zou zich aan de Canadese marine moeten overgeven. De U-234 ontwijkt de Canadese schepen en geeft zich uiteindelijk aan de Amerikanen over.

Dit besluit heeft een aantal fatale consequenties. De Japanse officieren weigeren zich over te geven en besluiten tot zelfmoord. Uit respect voor bemanning en schip doen ze dit niet door het zwaard, maar met slaaptabletten.

De Amerikanen zijn verbijsterd over de militaire schatkamer. Op een aantal terreinen, bijvoorbeeld de V2-rakettechnologie, waren de Nazi-wetenschappers de Geallieerden ver vooruit. De Amerikanen

kregen op een eenvoudige manier de technische know-how van Duitsland in handen. Veel vooraanstaande wetenschappers en technici van Duitsland werden na het einde van de oorlog geïnterneerd of kozen ervoor om voor de Verenigde Staten te werken. Het brein achter de V2, dr. Werner von Braun, werd de vader van het Anerikaanse ruimteprogramma.

Enige dagen later kreeg de U-234 belangrijk bezoek. Professor Oppenheimer kwam op inspectie. Hij was de leider van het Manhattanproject. De Amerikaanse poging om een atoombom te bouwen. Oppenheimer was vooral geïnteresseerd in het uranium, dat hij onmiddellijk liet confisqueren. Zo gebeurde het, dat het Duitse uranium uiteindelijk toch nog Japan bereikte. Als onderdeel van de bommen op Hiroshima en Nagasaki.

HITLER'S GENERAALS: WILHELM KEITEL, de lakei.

Zijn handtekening prijkt onder de documenten, die in Versailles, in 1940, werden getekend tijdens de capitulatie van Frankrijk. Zijn handtekening prijkt eveneens onder capitulatievoorwaarden van Nazi-Duitsland in mei 1945. Als Keitel voor het gerecht in Nürnberg staat, betoogt hij, als gehoorzaam en loyaal soldaat, slechts orders te hebben uitgevoerd. In zijn slotpleidooi is hij de enige van de aangeklaagden, die de terreurmethoden van de Nazi's, achteraf, had doorzien en dat hij, de leider van het militaire apparaat, niets had geweten of kunnen voorkomen, van wat er zich in de oorlogsjaren aan misdaden tegen de menselijkheid hadden afgespeeld. Wilhelm Keitel was in tranen uitgebarsten, toen in de gerechtszaal filmbeelden werden vertoond van het concentratiekamp Dachau. Uitgemergelde overlevenden en Britse bulldozers, die duizenden lijken in massagraven schoven. Hij zou op het punt hebben gestaan om schuld te bekennen, maar dit verbood Goring. En zoals in zijn gehele leven, volgde hij dit bevel op.

Versailles was de grootste triomf in zijn leven. De oorlog in het Westen was gewonnen en Adolf Hitler had getriomfeerd. Keitel adoreerde Hitler en zag hem als een militair genie. Hij was precies de ja-knikker, die Hitler aan de top van het “Oberkommando der Wehrmacht” kon gebruiken. Zijn ondergeschikten noemden hem “Lakeitel”. Wilhelm Keitel was het altijd met de Fuhrer eens.

Zijn eerste eed van trouw zwoer hij aan “der Kaiser”. Hard werken, loyaliteit en vooral gehoorzaamheid waren voorwaarden voor een glanzende carrière. Keitel was lang, knap en had de allure van een Pruisische generaal. Wilhelm Keitel werd tijdens de Eerste Wereldoorlog de jongste officier bij de Generale staf. Al snel zag hij in dat de oorlog verloren was. De revolutie van 1919 en de chaos in Duitsland zag hij niet als een gevolg van de Duitse nederlaag, maar als de oorzaak. Deze linkse en communistische krachten hadden “die Kaiserliche Armee” een mes in de rug gestoken. Keitel schreef zijn vrouw. “Gelukkig zijn we nog jong genoeg om een Nieuw Duitsland leven in te blazen.” Tot die tijd gekomen was, trok hij zich terug op de boerderij van zijn vader. Hij houdt het hier niet lang uit en ook zijn vrouw had geen enkele behoefte boerin te worden.

Tijdens het vredesverdrag van Versailles werd het Duitsland toegestaan er een leger van 100.000 soldaten op na te houden. Zelfs de Democraten in Duitsland vonden dat te weinig. Keitel werd in 1929 aangesteld als hoofd van de herbewapening van Duitsland. De legerleiding bereidde zich al voor op een nieuwe oorlog en Keitel was een capabel organisator. Via geheime projecten, soms in samenwerking met de Sovjet-Unie, werden nieuwe wapens, tanks en vliegtuigen ontwikkeld en getest. Keitel was na een bezoek aan Rusland enthousiast. “ Het lijkt op een religieuze manie. Alleen als je werkt, heb je recht om te leven.” Al snel zou dit ook op Duitsland van toepassing zijn.

De officieren waren felle tegenstanders van de Duitse Republiek. In de kantoren en de mess hingen nog steeds afbeeldingen van de Keizer Wilhelm II aan de muur. Men leek te wachten op een leider, die hun ideeën en idealen kon verwoorden en vormgeven. Adolf Hitler.

Die ontmoeting vond in 1933 plaats. Zijn vrouw schrijft, dat Keitel opgetogen van de ontmoeting was teruggekomen. Hij had nu een doel in zijn leven. Zo dicht mogelijk bij Hitler te komen en hem te dienen. Wilhelm Keitel wordt de tweede man, na de minister van Defensie, Blomberg.

Onverwacht maakt hij promotie. Minister Blomberg krijgt een affaire met Gretha Gruhn. Hij wil met haar trouwen en zowel Adolf Hitler, als Hermann Goring zullen getuigen zijn. Dan duiken er foto's op. Gretha Gruhn heeft ooit als naaktmodel geposeerd. Hitler ziet zijn kans schoon en ontslaat Blomberg en met hem tal van andere officieren. Die dag wordt de ruggengraat van de “Wehrmacht” gebroken en de Nazi's nemen het heft in handen. Keitel wordt de eerst verntwoordelijke voor de herbewapening. Hij moet binnen 4 jaar een leger prepareren, dat een offensieve oorlog kon voeren.

Deze begint op 1 september 1939. Daarvoor heeft Duitsland Oostenrijk, het Sudetenland en vervolgens geheel Tsjecho-Slowakije ingelijfd. Dan valt Hitler Polen binnen. Frankrijk en Engeland verklaren Duitsland de oorlog. Het Duitse leger volbrengt zijn taak goed. Keitel en zijn staf hebben hier jaren aan gewerkt. Hij ontvangt het partij-insigne in goud, de hoogste Nazi-onderscheiding en eigenlijk voorbehouden aan de mensen van het eerste uur. Als “Oberster Befehlshaber der Wehrmacht” ondertekent hij de marsbevelen. Hierin staat ook dat opstandige elementen en joden geliquideerd moeten worden. Dit is het begin van de moordpartijen achter de frontlinie voltrokken door zogenaamde “Einsatzgruppen”, die echter een beroep op de Wehrmacht konden doen om soldaten te leveren voor het vuile werk. Na de oorlog, tijden het proces in Nurnberg, houdt Keitel staande hiervan niets te hebben geweten.

De Blitzkrieg in Polen en in West-Europa leveren Keitel de maarschalksstaf op. Dit bindt hem nog sterker aan Hitler. Deze gebruikt Wilhelm Keitel uitsluitend voor organisatorische en bewapeningsvraagstukken. Bij de strategische besprekingen was hij niet aanwezig. Hier was Alfred Jodl, een briljant strateeg, de deskundige die door Hitler werd geconsulteerd.

De volgende stap is de oorlog met de Sovjet-Unie. Keitel heeft in eerste instantie, net als veel andere generaals, zijn bedenkingen. Hij schrijft een memorandum, waarin hij de noodlottige inval van Napoleon aanhaalt. Deze bedenkingen verdwijnen en Keitel wordt van veldmaarschalk tot oorlogsmisdadiger. De oorlog in het oosten moest zonder scrupules worden gevoerd. Het was een vernietigingsoorlog, waarin de soldaten de vrije hand hadden en straffeloos te keer konden gaan tegen communisten, zigeuners en Joden. Hitler gaf de orders, Keitel formuleerde ze en voorzag ze van zijn handtekening. Een daarvan was het “Kommissar-Befehl.” Alle politieke functionarissen in het Rode Leger moesten worden gedood. Ondertekend: Wilhelm Keitel. De eerste slachtoffers waren de miljoenen krijgsgevangenen, die zonder verzorging omkwamen. Keitel zag er de noodzaak niet van in. Weinig gevangen genomen Russen overleefden de eerste maanden van operatie Barbarossa.

Na de nederlaag bij Stalingrad is Adolf Hitler woedend en benoemd zichzelf tot “Oberbefehlshaber der Wehrmacht”. Keitel biedt zijn ontslag aan en overweegt, dit meldt Alfred Jodl later, zelfmoord. Hitler haalt Keitel over om aan te blijven. Hij kan hem domweg niet missen.

Het buitensporige geweld achter de linies, werd mede veroorzaakt door partizanenacties. De Duitsers reageerden met het platbranden van hele dorpen en het uitroeien van de bevolking. Beelden hiervan bereikten de Fuhrer en zijn staf nooit; daarvan hielden ze zich verre. Moordenaars vanachter het bureau. Tot de Duitse soldaten drong langzaam door, dat dit ook hun lot, bij gevangenname zou worden. De strijd brutaliseerde nog verder, zeker toen de massale vernietigingscampagne tegen de Joden op gang kwam. Keitel beval represailles aan. Hitler gaf order om voor elke gevallen Duitse soldaat, 100 burgers te executeren.

Na de geallieerde invasie vecht Duitsland op twee fronten. Keitel moet toen geweten hebben, dat de oorlog verloren was. Toch ziet hij Hitler nog steeds als de grootste legerleider aller tijden.

Kort daarop plegen een aantal officieren een aanslag op Hitler. Graf von Stauffenberg weet de bom te plaatsen, omdat hij deel uitmaakte van het gevolg van Keitel. Deze mochten niet worden gefouilleerd. Dat Hitler de aanslag overleeft, ziet deze zelf als een teken van de Voorzienigheid. De samenzweerders worden na een showproces in Berlijn op gruwelijke wijze vermoord. Keitel blijft onvoorwaardelijk trouw aan Hitler. Hij organiseert het proces (der Ehrenhof) en de afwikkeling. Voor het aanbrengen van een deserteur looft hij een beloning van 500 Reichsmark uit.

De Duitse troepen trekken terug. Goebbels stelt voor om gifgas te gebruiken. Duitsland bezat nog grote hoeveelheden van een uiterst dodelijk gifgas. Uiteindelijk ziet Hitler hiervan af.

Keitel wordt benoemd tot bevelhebber van Berlijn. Zijn laatste rapport luidt: “Heb al het mogelijke gedaan. De situatie is hopeloos”. Op 30 april pleegt Hitler zelfmoord. Op 8 mei zette Wilhelm Keitel zijn laatste handtekening. De capitulatie en onvoorwaardelijke overgave van Duitsland.

Wilhelm Keitel verscheen in volledig ornaat, met maarschalksstaf en monocle. Hij had niet de uitstraling van een verslagene, maar van een overwinnaar, volgens ooggetuigen. De geallieerden lieten hem uren wachten en beantwoordden zijn saluut niet.

In Nurnberg bekent Keitel zijn onschuld. Hij acht zich verantwoordelijk voor militaire zaken. De bevelen, die hij tekende en die leidden tot volkerenmoord en bloederige excessen kwamen van Hitler. Maar de film over de concentratiekampen brengt hem tot inkeer. Hij is de enige van de veroordeelden, die in hun laatste woorden, toegaf dat hij zich vergist heeft. Hij verzoekt als militair te sterven voor een vuurpeloton. Dit wordt afgewezen. Wilhelm Keitel wordt net als de overige veroordeelden opgehanqen. Zijn lichaam wordt gekremeerd en de as in een zijrivier van de Isar uitgestrooid.

https://youtu.be/jpsBg8H5_24

 

 

11 november 1918, 11 uur 's morgens

het tijdstip waarop de wapenstilstand inging, die een einde maakte aan “THE GREAT WAR”, de Eerste Wereldoorlog

Op 11 november 1918 om 5.10 in de ochtend werd in een treincoupé in Compiegne de wapenstilstand gesloten tussen Duitsland enerzijds en de Geallieerden (Engeland, Frankrijk en de Verenigde Staten) anderzijds. Uit een wrang soort symboliek werd besloten dat de wapenstilstand 6 uur later om 11 uur zou ingaan. Wat gebeurde er in deze laatste uren?

In Compiegne stond de persoonlijke trein van maarschalk Foche, de militaire leider van de Geallieerden. Al vier dagen werd er met de Duitse delegatie onderhandeld. Deze onderhielden veelvuldig contact met het hoofdkwartier van de Wehrmacht in Spa. Deze berichten werden door de Engelse Inlichtingendienst onderschept Hieruit bleek, dat de militaire ondergang van het Duitse leger nabij was. Uiteindelijk werden om 5 uur 10 's morgens de handtekeningen gezet voor een staakt-het-vuren, dat onvoorwaardelijke capitulatie van het Duitse Keizerrijk inhield. Een half uur later maakten kranten en radiostations over de wereld dit bericht bekend. De pleinen in alle wereldsteden vulden zich met feestvierende mensen.

De oorlog, die een einde moest maken aan alle oorlogen, was afgelopen.

In 1914 was het offensief van Duitsland aan het Westelijke front vastgelopen in Noord-Frankrijk. Vanaf de Zwitserse grens tot de Belgische kust groeven de soldaten zich in. Een statische, moordende loopgravenoorlogen begon. Geen van beide partijen leek in staat om de verdedigingslinies te doorbreken. Pogingen daartoe van beide zijden liepen uit op massale bloedbaden, waarin honderdduizenden soldaten de dood in werden gejaagd. De komst van de Amerikanen doorbrak dit evenwicht. Duitse Generale Staf wist op dat moment, dat de oorlog verloren was. Er werd nog een offensief gelanceerd, dat tot ver in de Engelse linies reikte. De Duitsers werden tot staan gebracht en ten slotte teruggedreven. Beide zijden hadden enorme verliezen geleden, maar de Duitsers waren niet meer in staat deze aan te vullen. De Geallieerden daarentegen konden hun verliezen wel aanvullen. Per maand kwamen er meer dan 200.000 verse Amerikaanse soldaten aan, die in de zomer en het najaar van 1918 aan het front konden worden ingezet. De Engelse en Franse legerleiding wilden de Amerikanen opnemen in hun eigen legers, maar generaal Pershing, de Amerikaanse stafchef, weigerde dit. De Amerikanen wensten als onafhankelijke legermacht strijden, onder Amerikaanse leiding. Ze kregen vervolgens een deel van de frontlinie toegewezen.

De Amerikanen bleken totaal niets te hebben geleerd van de ervaringen van de Geallieerden. Troepen werden in de strijd gesmeten om heuvel na heuvel op de Duitsers te bevechten. Met enorme aantallen doden en gewonden tot gevolg. Pershing was ook een fervent tegenstander van het staakt-het-vuren. Hij wilde de Duitsers tot in Berlijn te bevechten. “Als we Duitsers niet duidelijk maken, dat ze vernietigend zijn verslagen, dan moeten we nog een keer terugkomen om het af te maken.” ,waren zijn profetische woorden. Het waren dan ook vooral de Amerikaanse troepen, die tot het laatste moment in de aanval gingen. Soms om bizarre redenen. Een poging om op 10 november een Belgisch dorp in te nemen, werd ondernomen omdat het dorp een aantal badhuizen bezat. De bevelvoerder was van mening, dat zijn troepen aan een bad toe waren. Er vielen 386 doden en gewonden.

Maarschalk Foche wenste helemaal niet met de Duitsers te onderhandelen. Toen de Duitse diplomaten met witte vlaggen aan de frontlinie verschenen maakte de maarschalk duidelijk, dat er niet kon worden onderhandeld. Duitsland diende zich terug te trekken uit België, Luxemburg, Frankrijk en Elzas-Lotharingen, dat toen bij Duitsland hoorde. Alle koloniale gebieden vervielen aan de Geallieerden en alle wapens moesten worden overgedragen. Daarnaast zou Duitsland herstelbetalingen moeten verrichten. De Duitsers zwichtten uiteindelijk. Men voerde op dat moment een oorlog op twee fronten. Aan het front en in Duitsland zelf, waar matrozen en soldaten rebelleerden en een communistische staatsgreep dreigde. Toen de handtekeningen werden gezet, zou de oorlog nog zes uur duren. In totaal zijn op 11 november meer dan 10.000 soldaten gesneuveld.

De laatste Fransman sneuvelde, toen hij het bericht van de wapen-stilstand naar het front wilde brengen. De laatste Duitse soldaat sneuvelde zelfs kort na 11 uur. Het was een officier, die een Ameri-kaanse legereenheid duidelijk wilde maken, dat de oorlog voorbij was.

Op een persoon in het bijzonder maakte de wapenstilstand een diepe indruk. Dat was Adolf Hitler, korporaal in het Duitse leger, die in tranen uitbarstte toen hij van de capitulatie vernam. Volgens hem was het Duitse leger verslagen door een dolksteek in de rug van de socialisten en de communisten in het vaderland. Hij zwoer, dat hij zich volledig in zou zetten en alles in het werk zou stellen om Duitsland zijn superieure positie terug te geven. In 1940, toen Frankrijk capituleerde, werd de treinwagon van maarschalk Foche van stal gehaald en in Compiegne gebruikt voor de ondertekening van de Franse capitulatie. Hitler had zijn woorden waargemaakt. Duitsland was de machtigste militaire staat van Europa en domineerde het vasteland van Europa. De geschiedenis herhaalde zich echter. Het waren opnieuw de Amerikaanse troepen, die in het Westen de doorslag gaven. Nu gebeurde er, wat generaal Pershing had gewild. De oorlog werd uiteindelijk uitgevochten in de straten van Berlijn.

VERGELDING: HITLER'S SUPERKANON (V3)

 

Na de overwinning van Frankrijk leek Engeland voor Nazi-Duitsland binnen handbereik te liggen. Hitler koos ervoor om Engeland door een luchtoorlog op de knieen te dwingen. De “Slag om Engeland” liep uit op een fiasco. De Luftwaffe verloor niet alleen meer dan 2000 vliegtuigen, maar ook haar goed getrainde kader. Naarmate de oorlog vorderde hadden de Geallieerden de volledige suprematie in de lucht. Als vergelding op de bombardementen op Coventry en Londen begonnen de Geallieerden aan een niet-aflatend bombardement op Duitsland. Daarbij werden niet alleen militaire objecten bestookt, maar ook de Duitse steden werden systematisch in de as gelegd. Ook de Geallieerden veronderstelden, dat deze terreur op burgerdoelen Duitsland zou demoraliseren en tot overgave zou leiden.

De Nazi's grepen na de nederlaag van haar luchtmacht terug op beproefde middelen, namelijk kanonnen. Er was echter een probleem. De afstand Calais Londen was 160 kilometer. Hitler's kanonnen reikten slechts 125 kilometer ver en konden slechts steden als Dover bereiken, die dan ook regelmatig onder vuur kwamen te liggen. Het Duitse leger zocht naar middelen om het bereik van de conventionele kanonnen te vergroten. In mei 1943 krijgt de Fuhrer plannen onder ogen van de uitvinder Hans Konders. Hij liet zich inspireren door de Indianen en ontwierp projectielen, die lang waren en aan het einde vleugels hadden. Om een groot bereik te hebben werden de bommen in stalen buizen van ruim 100 meter lang, gelanceerd. Proeven lieten zien, dat op deze wijze Londen gemakkelijk kon worden bereikt. Hitler was enthousiast en hij gaf onmiddellijk opdracht om ten noorden van Calais een installatie te bouwen, met maar liefst 50 “England-kanonen”. Deze werden beschermd door metersdik beton. Zou de installatie operationeel zijn, dan kon het Londen, en andere steden continu bombarderen. Men was in staat 500 “Rochling Pfeilgranaten” per uur af te schieten. Duizenden dwangarbeiders werden in de buurt van Calais ingezet, om het complex in de kalkrotsen uit te hakken.

Het grote probleem met de V3 was, dat het project zo groot was, dan het onmiddellijk door de Geallieerden werd ontdekt. Op 6 juni 1944 zetten de Britten zelf een geheim wapen in. Het is een conventionele bom: een kolos met 5000 kilo springstof. Deze bom drong door metersdik beton, voordat het zijn verwoestende werk deed. Hitler's wonderwapen ontsnapt niet aan het bombardement, dat duizenden dwangarbeiders het leven kostte. De V3 is daarna door de Duitsers eenmaal ingezet tijdens het Ardennen-offensief. Zonder veel effect.

Het idee van een superkanon is echter levend gebleven. Saddam Hoessein bouwde 200 kilometer ten Noorden van Bagdad een megakanon, waarmee hij Jeruzalem dacht te kunnen treffen. De installatie is in 1996 door waarnemers van de Verenigde Naties afgesloten. De naam voor het kanon: Baby Babylon.

V3-prototype

THE WORLD WE LIVE IN: UPDATE

ANALYSIS OF ISLAM

Vladimir Iljoesjin (1927-2010): De eerste mens in de ruimte?

 

Op 12 april 1961 verbaasde de Sovjet-Unie het Westen opnieuw. De kosmonaut Joeri Gagarin volbracht als eerste mens een reis door de ruimte en omcirkelde de aarde. Dit resultaat werd door de Sovjet-propagandamachine benut. Gagarin maakte propagandatournee's door binnen- en buitenland. In de race om de superioriteit op het terrein van ruimtetechnologie, was eens te meer bewezen, dat de Sovjet-Unie verder was dan de Amerikanen. Het dreef hen tot versnelde pogingen om een mens in de ruimte te brengen.

Na de val van de Muur en het openstellen van KGB-archieven, kwam er een geheel ander verhaal naar buiten. Alles wat het kosmonautenprogramma was strikt geheim en de politiek besliste over de publiciteit. Het was daarom al die jaren verborgen gebleven dat niet Joeri Gagarin, maar Vladimir Iljoesjin de eer toekomt, om de geschiedenis in te gaan als de eerste mens in de ruimte.

Vladimir Iljoesjin was de zoon van de beroemde uitvinder en vliegtuigarchitect Sergej Iljoesjin, een Held van de Sovjet-Unie en mede-architect van de Russische overwinning op Nazi-Duitsland. Vladimir was een ervaren testpiloot, hield meerdere snelheidsrecords en had de record-hoogte van 29 kilometer met een straalvliegtuig gehaald. Hij lijkt dan ook te voldoen aan de propagandadoelen, die de Sovjet's voor ogen stonden. Uit huidige documenten en gesprekken met getuigen, is duidelijk geworden, dat Iljoesjin op 7 april 1961 als eerste ruimtemens werd gelanceerd. De capsule zou drie rondjes om de aarde hebben gedraaid, om daarna in de dampkring terug te keren. De capsule werd volledig vanaf de grond bestuurd. De kosmonaut had geen enkele invloed op de vlucht. Zijn enige zorg was om op tijd met een schietstoel de capsule te verlaten. Tijdens de vlucht is Vladimir Iljoesjin buiten bewustzijn geraakt. Hierdoor kon hij de capsule niet meer verlaten. Het ruimtevaartuig sloeg op de steppen te pletter. Wonder boven wonder, overleefde Iljoesjin de ramp. In een officiële versie werd zijn ziekenhuisopname aan een auto-ongeval geweten. De patient is later naar een ziekenhuis in China gebracht, waar hij een jaar werd verpleegd. De Sovjet-propaganda kon een mislukking niet gebruiken en de poging werd verdoezeld. 5 dagen later maakt Joeri Gagarin, onbekend, maar een fanatiek partijlid, de eerste ruimtereis. Maar critici stellen zelfs dit ter discussie. De Sovjet-Unie was, tegen elke gewoonte in, zeer openhartig over de lancering. Voor de ogen van de camera's kroop Gagarin in de kabine. Maar heeft hij de vlucht zelf gemaakt en werd een andere kosmonaut gelanceerd. Er zijn geen opnames van de landing van Joeri Gagarin en zijn terugkeer op aarde. Het was overigens niet ongebruikelijk dat er slachtoffers vielen. Uit onderzoek blijkt, dat zeker 7 Russische kosmonauten het programma niet hebben overleefd.

Is het leven in deze leugen Joeri Gagarin teveel geworden? Hij raakte aan de drank, misdroeg zich op bijeenkomsten en schijnt zelfs Leonid Breznjev een glas champagne in het gezicht te hebben gegooid. In 1968 komt Gagarin, bij een vliegtuigongeluk om het leven. Het onderzoek wordt geleid door Sergej Iljoesjin. Van de beroemde kosmonaut Joeri Gagarin, werd slechts een vinger teruggevonden. Vladimir Iljoesjin, generaal in het Rode Leger, heeft altijd gezwegen en naar nu blijkt, de waarheid mee in het graf genomen.

VERTAALFOUTEN

“Kijk, daar hangt een torenvalk te bidden!”

Velen zullen een dergelijke zin in het verleden hebben gebruikt, zonder te beseffen een oer-oude vertaalfout te herhalen.

Het bidden is een foutieve vertaling van het Engelse “to prey”, op prooi jagen, omdat het werd vertaald als “to pray”, bidden. Vanaf de introductie is de uitdrukking populair geweest en gebleven.

Nog verder gaat het als we de neushoorn nader bekijken. Men maakt onderscheid tussen “witte en zwarte neushoorns.” Bekijken we foto's op het internet, dan blijkt dat beide “soorten” qua kleur niet zoveel verschillen. Wel zijn hun lippen verschillend. En hier zit de vertaalfout.

De Engelse zoöloog schreef op “wide”, in de betekenis van “breed”, en een Nederlandse geleerde, in een vlaag van onbedachtzaamheid, begreep het verkeerd en vertaalde het als wit (white), daarmee tegelijkertijd de zwarte neushoorn te benoemen. Het denkt altijd gemakkelijker. Als je het zwart-wit doet.

GESCHIEDENIS VAN HARLINGEN

Us Mem

Bronzen beeld (1954) van de Nederlandse beeldhouwer Gerhardus Jan Adema (1898-1981). Het staat sinds 1990 aan de Harlingersingel in Leeuwarden. In de volksmond kreeg het standbeeld de naam Us Mem, ter vergelijking met het standbeeld van stadhouder Willem Lodewijk, dat men Us Heit noemde.

Toen onze buurlanden in de jaren zestig van de vorige eeuw Holsteindieren vanuit Amerika gingen importeren, kwam de export van het Fries- Hollandse vee in groot gevaar. Was het Amerikaanse melkvee misschien beter? De productie in de VS per koe was hoger dan in Nederland. Daarom werden in de jaren zeventig Fries-Hollandse koeien geïnsemineerd met sperma van (zwartbonte) Amerikaanse Holsteinstieren. Het uiterlijk van de koeien veranderde. De kruishoogte ging van 130 naar 145 cm (2009) en de melkproductie steeg van 4500 kg in 1970 naar 7400 kg in 1990!De meeste Nederlandse koeien heten nu Holstein-Frisians. Holsteiners overigens van oorsprong Hollandse koeien. Een klein deel van de Friese boeren handhaafden hun oorspronkelijke Fries-Hollandse veestapel. Zij richtten in 1983 een eigen stamboek op: FHRS, dat in 1993 officiëel werd erkend. Het aantal FH-koeien is niet groot (7000 koeien). De gemiddelde melkproductie is 6700 kilo melk (Holstein-Frisians 9270 kg melk, met iets lagere waarden. De voorstanders van de oorspronkelijke Friese koeien geven aan dat de dieren veel minder krachtvoer nodig hebben en dat ze gezonder zijn. In het jaar 2000 zijn er 4 miljoen runderen, waarvan 1,5 miljoen melkkoeien. Door de ziekte blauwtong viel in 2008 de export stil. Met name door een toenemende vraag uit Engeland trekt de export in 2009 weer aan. (Wikipedia Frisia Nr.17)

GIANTS OF THE WORLD (1)

MAXIMINUS THRAX (IMPERATOR CAESAR GAIUS) AUGUSTUS.

ROMEINS KEIZER VAN 235-238. GEBOREN 172/173 IN THRACIE. GETROUWD MET CAECILIA PACINA, 2 KINDEREN. AANGETREDEN 235. APRIL 238 WERD HIJ, NA EEN VERLOREN VELDSLAG DOOR ZIJN TROEPEN VERMOORD.

MAXIMUS WAS NAAR ALLE WAARSCHIJNLIJKHEID DE LANGSTE MAN, DIE OOIT DE FUNCTIE VAN KEIZER VAN HET ROMEINSE RIJK VERWIERF. DE HISTORICA AUGUSTA VERMELDT DAT HIJ 2 METER ZESTIG LANG WAS. HIJ WAS ZO STERK, DAT HIJ EEN BELADEN WAGEN, ALLEEN KON VOORTTREKKEN. ZIJN MAAT SANDALEN EN SCHOENEN WAS OOK LEGENDARISCH. “ MAXIMINUS' SCHOEN” WERD EEN POPULAIRE AANDUIDING VOOR EEN LANG PERSOON. OVERGEBLOEVEN BUSTES VAN MAXIMINUS (O.A. IN HET LOUVRE) LATEN EEN ZWAAR GERSPIERDE MAN ZIEN, MET EEN KRACHTIGE KAAK EN KORTGEKNIPT HAAR. HET GEZICHT VAN EEN GEHARD SOLDAAT.

BARTITSU

 

THE GENTLEMAN'S ART OF SELF DEFENCE

'I have introduced a new type of self defense,
which can be very terrible in the hands of a
quick and confidemt opponent.”

In 1885 vertrok de Engelsman Edward William Barton-Wright naar Japan, om daar te werken als spoorweg-ingenieur. Een terrein waarop Engeland koploper was. Barton-Wright was zijn hele leven al een beoefenaar van de kunst van de zelfverdediging. In Kobe studeerde hij Shinden-Fudo Ryu jiu jitsu. Later kreeg hij les van professor Jigoro Kano, de grondlegger van het Kondokan judo. In 1898 keerde Barton-Wright terug naar Londen met een duidelijk plan. Hij wilde een vorm van zelfverdediging ontwikkelen waarbij jiu jitsu met andere vormen van zelfverdediging zou worden gecombineerd. Hij gaf het de naam BARTITSU, een samenvoeging van zijn naam en jiu jitsu. Zowel judo en jiu jitsu waren op dat moment in Europa praktisch onbekend.

Ten tijde van de regering van koning Edward was Londen een bruisende metropool en een centrum van de financiële wereld, zowel als van de kunsten en de wetenschappen. Door de groei van de stad en de aantrekkingskracht op de veronderstelde rijkdom werd Londen steeds gevaarlijker, met als bizar hoogtepunt Jack the Ripper. Londen werd ook geteisterd door straatbendes als de “Hooligans” en de “Garrotters” (wurgers). Barton-Wright probeerde door krantenartikelen en demonstraties Bartitsu populair te maken. Begin 1901 opende hij in Soho de “Bartitsu School of Arms and Physical Culture.” De leraren kwam onder meer uit Japan, Yuko Tani en Sadakuza Uyenishi, jiu jitsu specialisten, en Zwitserland, de worstelaar Armand Cherpillod en “master-at-arms” Pierre Vigny, die het vechten met o.m. een wandelstok onderwees.
De Bartitsu club was ook het hoofdkwartier van een fanatieke groep schermers. Behalve vechtsport, zelfverdediging en fitness kon men voor die tijd opzienbarende behandelingen met warmte, licht, trillingen en radio-actieve materialen ondergaan. Barton-Wright activeerde zijn studenten om diverse stijlen te beoefenen. Bartitsu was een mengeling van Aziatische, Britse en Europese tradities. Zijn leraren vochten duels uit door geheel Londen. Met name de Japanners stonden hun mannetje tegen de lokale worstelkampioenen. Barton-Wright was de eerste die aandacht besteedde aan zelfverdediging voor vrouwen.
Hij organiseerde speciale klassen, waarin vrouwen werd geleerd om met een parasol belagers van zich af te houden. De sufragettes, die vochten voor het vrouwenkiesrecht bekwaamden zich in jiu jitsu om de strijd met de politie aan te kunnen gaan. Barton's club floreerde in de beginjaren, maar allengs kwamen er klachten, vooral over de hoogte van het lidmaatschap. Dit leidde uiteindelijk tot een vechtpartij tussen Barton en zijn Japanse docent Yuko Tani. Na dit voorval sloot de club voorgoed zijn deuren. Tani, Yenishi en Vigny begonnen elk hun eigen school. Barton-Wright richtte zich daarna op de ontwikkeling van apparaten met een therapeutische werking (hitte, magnetisme, electrisch). Al snel was de naam Bartitsu vergeten en werd judo en jiu jitsu populair.

Het is aan Sherlock Holmes te danken, die in een van zijn verhalen, deze vechtsport noemt. “I have some knowledge of baritsu, or Japanese wrestling.”, laat Arthur Conan Doyle zijn hoofdpersoon zeggen. Helaas is de spelling onjuist. Maar toch was dit genoeg voor Sherlock Holmes adepten om het verder uit te spitten. In 1950 werd Barton-Wright, die maatschappelijk aan de grond zat, op een groot judogala feestelijk onthaald. Hij overleed in 1951, negentig jaar oud, en hij werd begraven in een armengraf in Sussex. Aan het einde van de vorige eeuw zag men de belangrijke rol in, die Barton-Wright, met de introductie van Japanse “martial arts” had gespeeld. Ook was hij de eerste die Japanse en Europese zelfverdedigingstechnieken combineerde en practiseerde. In 2002 is er een internationale organisatie opgericht, die zich tot doel heeft gesteld om Bartitsu grotere bekendheid te geven en aan “the gentlman's way to finish a fight.”

OM OVER NA TE DENKEN

HET HUILEN

STAAT MIJ NADER,

DAN HET

LACHGAS