Something to THINK about

De Islam kent het martelaarschap op een geheel andere wijze dan het Christendom.

Mohammedaanse mannen verwerven hun martelaarschap in de strijd. De zelfgekozen dood waarbij je zoveel mogelijk ongelovigen in je val meesleept. De vernietiging van de ongelovigen met als doel de wereldheerschappij, Het Wereldkalifaat. De christelijke martelaar, stierf met de naam van de heilige vader of zijn zoon op de lippen. Een zelfgekozen dood maar dan lijdzaam en schuldbewust. Een kloof tussen Jezus en Mohammed.

Een islamitische man belandt na zij dito dood in een “male paradise”, met overvloedig eten en drinken, geserveerd in een paradijselijke tuin door tientallen schone maagden. Dit is zelf voor volwassen mannen (en vrouwen) een aanlokkelijk alternatief voor de moderne Westerse wereld, waar zij echter amper deel van uit maken.

De christelijke hemel is maar een saai en contemplatief gebeuren, waarin man en vrouw gelijkwaardig zijn. De Heilige Strijd en het Paradijs lokt.

De martelaren van nu, zijn jong, slecht geschoold, sjiiet of soenniet, werkloos en dus afhankelijk, hebben een migratie-achtergrond en zwerven door de EU. Ze zijn wanhopig, misleid en verarmd.

Voor iemand in een dergelijke positie is het plegen van een terroristische aanslag een reële optie. Bij een fatale afloop treedt de dader het Paradijs binnen. Indien de daad mislukt en arrestatie volgt, dan volgt een veelal milde gevangenisstraf, goede verzorging, mogelijkheden tot verdere godsdienststudie en dagelijks contact met gelijkgestemden en sympathisanten.

En

de hoop en verwachting, dat de Islam, met de Imam Mahdi aan het hoofd, de wereld verovert en het Kalifaat gevestigd wordt. Dan gaan namelijk de gevangenisdeuren voor hen open.